Laag-Soeren op de schouders.

Eindelijk brak de dag aan waarnaar Laag-Soeren reikhalzend naar had uitgezien. 30 augustus 2019, Zomer in Gelderland. Of beter gezegd: Zomer in Laag-Soeren. ’s Morgens vroeg hoorde ik Jamie zeggen dat Laag-Soeren vooral een thuis is in de breedste zin van het woord. Vol energie en verwachting zorgde ik bij het bekendmaken van de opdracht aanwezig te zijn. Oeps! Dat was schrikken. Ik heb een enorme angst voor water. En wat hoorde ik? Er moest een badhuis gebouwd worden. En het publiek moest zich uitdossen met badmutsen en zwembandjes. Ik gruwde ervan. Water, water en nog eens water. Gelukkig werd het badhuis uitgelegd als het voormalig kuuroord. Ik woon daar nu en ken dus de huidige situatie. Buiten een klein zwembad, waar ik overigens nooit kom, en een wadi is daar geen water te vinden. En bij de gevraagde zwembandjes bedacht ik dat er met mij, vele Soerenaren zijn die ze van nature hebben. Dus de handen uit de mouwen en aan de slag. In De Harmonie werden naaimachines opgesteld. Coupeuses voor een dag zorgden voor het knipwerk, de lengte van elastiek werd proefondervindelijk vastgesteld en in no time ontstond een stapel mutsen en bandjes. Ook de kleding voor de figuranten werd hier vervaardigd en een schilderij met sprengenwater. Buiten op de bouw verliep het moeizamer. Materialen waren ruim voldoende voorhanden en bouwvakkers ook. Maar we hadden geen Jacob van Campen als architect, die schijnbaar moeiteloos het paleis op de Dam neerzette. Hier werd meer inzicht gevraagd dan dat er beschikbaar bleek. Ik heb de benodigde schoorstenen mogen bijdragen en wat spandiensten. De schoorstenen moesten de kersen op de taart worden. Op Soerense wijze stond er op het laatste moment, en met inzet van alle krachten, toch een bouwwerk wat op het badhuis leek. Inclusief inrichting, personeel en patiënten. Bij de uitzending bleek nog maar eens hoe deze gezamenlijke inspanning door het hele dorp gedragen werd. Het publiek bestond uit 1,5 keer het aantal inwoners van Laag-Soeren! De parade liet een mooie verscheidenheid aan Soerense eigenheden zien in 90 seconden en Dokter Hartman prees met zijn team enthousiast zijn kuuroord aan. Het klapstuk werd de weegschaal. Net geen 1000 kg. moest erop. En dat met een onmogelijk aantal van 20 personen. Dat is nog geen 50 kg. per persoon! Als ik dat hoor en om me heen kijk, zie ik geen kandidaten die voor deelname in aanmerking komen. En toch slaagt ons team erin 20 mensen te vinden die aan de gestelde criteria voldoen en de weegschaal laten stoppen op 997,6 kg. De totaal verdiende 850 Euro zijn een mooie opsteker voor de Oranjestichting Laag-Soeren. De jury bevestigt onze mening niet dat Laag-Soeren het mooiste dorp van Gelderland is. Dat verbaast me ook niet omdat we o.a. onze schitterende natuur niet onder de aandacht hebben gebracht. En het bouwwerk op het terrein is in de verste verte niet te vergelijken met het gebouw op huidige landgoed. En bij ons groeiden de gladiolen in de bomen. En de inspanningen van al die mensen op deze dag worden niet gewaardeerd. Er is ook niet bekend wat de criteria van de jury zijn. Zij hebben niet de moeite genomen het echte Laag- Soeren te ontdekken. Formeel is een 5 e plaats ons deel. Inclusief een snerende opmerking over ons bouwwerk en de dokter. Dat jurylid had blijkbaar met ‘badhuis’ een publieke wasgelegenheid verwacht. Gelukkig kreeg dokter Hartman van een ander lid wel waardering. Veel publiek bleef hangen bij de gezellige en goed verzorgde Soerense afterparty. Zaterdagmorgen is het gewoon weer licht geworden. Met velen wordt opgeruimd en in 2 uur tijd is er weer het oude plein of grasveld aan de Cruyshoevelaan. Mijn schoorstenen heb ik teruggevonden achter het badhuis, op de grond. Zij hadden hun doel niet bereikt. Wij wel. We weten het zeker. Laag-Soeren is het mooiste dorp van Gelderland en verre omstreken. Laag-Soeren, ons dorp.

Mart.

Geplaatst in Column van Mart op 03 sep 2019